Από τότε που οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης έγιναν μόδα και στην Ελλάδα χάσαμε λίγο την ερμηνεία των λέξεων... Θυμάμαι με νοσταλγία πως κάποτε, εποχή σχολείου, λέγαμε "Θα πάω για καφέ με τον φίλο μου τον Παναγιώτη, τον Δημήτρη ή τη φίλη μου την Κική", ακολούθησε η κατά τρόπον φοιτητική ζωή, όπου συνεχίζαμε με το "θα βγω για ένα ποτάκι με τη Βανέσσα". Στην πορεία φτάσαμε στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μας δραστηριότητας (κι ακόμη δεν υπήρχαν οι ιστοσελίδες αυτές, πόσο μεγάλος είμαι τελικά;), όπου κάποιοι καφέδες συνέχισαν με τα ίδια πρόσωπα κι ήταν σίγουρα πολύ γλυκοί, αν και σκέτοι... Οι καφέδες αυτοί, λοιπόν, τα ποτά, τα ξενύχτια, ήταν φιλίες. Φιλίες που δοκιμάστηκαν κι άντεξαν, φιλίες που ήξερες πού έμεναν, ποιοι ήταν οι δικοί τους άνθρωποι, ποια τα όνειρά τους, ποιες οι ανησυχίες τους, φιλίες που κάποιες φορές ήξερες ότι ακόμη κι αν γελούσαν, κάτι τους απασχολούσε. Φιλίες που ακόμη κι η σιωπή μαζί τους είναι διαφορετική. Συντροφιές που με μια ματιά ήξεραν τι ήθελες και κυρίως τι δεν ήθελες. Ξενύχτια σ' ένα λόφο στο κέντρο της Αθήνας να συζητάς για παλιές αγάπες και να αναρωτιέσαι αν τελικά υπάρχει παράδεισος. Δάκρυα στο άκουσμα ενός άσματος που θα συνόδευε αναμνήσεις και τις οποίες μπορούσες να μοιραστείς, με το δικό σου μοναδικό τρόπο δεν έχει σημασία τι θα έλεγες και αν τελικά έλεγες, σημασία είχε ότι κάποιος σε ένιωθε και ήταν εκεί! Τότε ζούσες τις στιγμές. Ζούσες τα συναισθήματα. Ήξερες τι σημαίνει φιλία. Είχες διαβάσει και είχαν έρθει κάποιοι άνθρωποι να σου επιβεβαιώσουν ότι "Η φιλία, δώρο ακριβό και ευτύχημα σπάνιο, έχει πανάρχαιους τίτλους ευγένειας... Με φιλία συνδέονται όσοι ξέρουν να εκτιμήσουν και να εμπιστευθούν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο". Η φιλία λέει ο Σταγειρίτης είναι "αναγκαιότατον", ενώ ο Αριστοτέλης την χαρακτηρίζει "εύνοια" και ο Byron την είπε "έρωτα χωρίς φτερά". Σημασία έχει πως εγώ κάπως έτσι τη θυμάμαι τη φιλία, έτσι την γνώρισα, έτσι την είχα στη ζωή μου και έτσι μου άρεσε. Και ξαφνικά ένα πρωί άνοιξα και εγώ το δικό μου προφίλ, δυσκολεύτηκα στην αρχή να το μάθω, αλλά πλέον τα καταφέρνω καλά. Λόγω κάποιου ραδιοφωνικού σταθμού τότε, οι αιτήσεις φιλίας ήταν καθημερινά όλο και περισσότερες, ενθουσιαζόμουν δεν το κρύβω και φτάσαμε στο σημείο οι "φίλοι" μας να είναι κάποιες χιλιάδες, κάποιους τους γνωρίσαμε, συνεχίζουμε το παρεάκι μας, κάποιοι ήταν για "όσο κρατάει ένας καφές". Με κάποιους άλλους όμως δεν έχουμε ανταλλάξει ούτε λέξη, ούτε ένα "γεια", ένα "χάρηκα" που συνηθίζαμε στις πρώτες χειραψίες. Και συνεχίζω και ακούω "έχω 5000 φίλους" ή "Μα είναι φίλος μου" επειδή πολύ απλά μπορεί να τον γνώρισες εχθές! Ε, όχι δεν είναι φίλος σου, όπως δεν είναι και οι υπόλοιποι 4700. Δεν είναι φίλοι σου γιατί δεν θα είναι δίπλα σου αν τους έχεις ανάγκη, γιατί πολύ πιθανό να μην το μάθουν καν ότι τους έχεις ανάγκη. Δεν θα είναι δίπλα σου σε μια απώλεια, δεν θα είναι δίπλα σου σε μια προαγωγή, σε μια απόλυση, δεν θα είναι δίπλα σου όταν έρθει ο λογαριασμός και δεν θα έχεις να τον πληρώσεις. Δεν θα ξενυχτούν μαζί σου στη άκρη της θάλασσας ακούγοντας τα προβλήματά σου, δεν θα σου σκουπίσουν τα δάκρυα κοιτώντας την Αθήνα από το Λυκαβηττό. Δεν θα σιγοψιθυρίσουν μαζί σου το αγαπημένο σου τραγούδι, δεν θα χαμογελάσουν με το δικό σου χαμόγελο, δεν ξέρουν ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό, πώς πίνεις τον καφέ σου, αν προτιμάς coca cola ή pepsi, αν σ' αρέσει η θάλασσα ή το βουνό. Δεν καταλαβαίνουν πότε θες να είναι δίπλα σου και πότε θες να είσαι μόνος, αλλά η σκέψη τους να είναι εκεί, μαζί σου. Άντε το πολύ-πολύ να σου "πατήσουν" ένα like ή να κάνουν ένα retweet, αλλά αυτό δεν είναι φιλία! Τώρα, κάποιος ίσως να με αποκαλέσει "δήθεν" και να σκεφτεί "τι μας λέει το τυπάκι, πόσες ώρες ξοδεύει στο διαδίκτυο;" Δεν αρνούμαι κάτι, απλώς προσωπικά, πάντα έδινα στη λέξη φιλία την αξία που της αρμόζει και δεν καλύπτω προσωπικές ματαιοδοξίες, ανασφάλειες και συμπλέγματα μέσα από μια εικόνα προφίλ b (γιατί το a is full), με ρετουσαρισμένη φώτο και με ένα άλμπουμ με 3042 επώνυμους, που δε γνωρίζουν, όχι δεν θυμούνται, καν το όνομά μου. Κι αν υπάρχουν φωτογραφίες μου με επώνυμους είναι είτε φίλοι μου, είτε επαγγελματικές συναντήσεις. Και έτσι ας με χαρακτηρίσει κάποιος ψώνιο, δε με νοιάζει καθόλου, αν έχω καταφέρει επαγγελματικές επιτυχίες, μαγκιά μου να τις παρουσιάζω κιόλας, άλλωστε και η δουλειά μου μια δημόσια προβολή είναι...
like comment retweet
